Wij leven in een van de meest dichtbevolkte landen ter wereld. Dan is het niet gek dat je bijna nooit ergens alleen bent. Maar ook op de meest verlaten stukken aarde is dat eigenlijk zo. Het leegste stukje waar ik ooit was, Patagonië, heeft geloof ik 1 bewoner per honderd vierkante kilometer. Daarom vond ik het heel normaal, dat ik tijdens een wandeling door de lege natuur al drie dagen niemand was tegengekomen.

Vrij

Op een toendra-achtige vlakte voelde ik opeens de behoefte aan een wc, maar die was er natuurlijk niet. Wel waren er wat struiken, dus daar ging ik in de hurkzit. Wat voelde dat heerlijk vrij! Tot ik opeens krakende takken hoorde. Geloof het of niet, maar juist op dat moment kwam een wandelaar op 1 meter langs me gelopen. Hij groette beleefd -in een zeer Brits accent- en liep schielijk verder. Ik heb hem nooit meer gezien..

bj_0127945

Brommer

Ik moest hier aan denken toen ik deze maand in Friesland op een dijk zat, die ver de Waddenzee in strekt. Daar was ik even helemaal alleen, in een heel leeg stukje Nederland. Tot ik wat geknetter hoorde. Er kwam daadwerkelijk iemand aanrijden op een brommer. Toen de bestuurder helemaal bij mijn puntje van de dijk was knikte hij en schakelde zijn brommer af.

Biesheuvel

Hij bleef op zo’n manier naar de zee staan kijken, dat het wel duidelijk was dat hij ook vond dat hij recht had op dit stukje leegte. Pas toen ik na 10 minuten van arre moede maar weer terugliep, kwam hij ook weer aangetuft, de eindeloze dijk af. Een beetje als de brommer op zee, uit het prachtverhaal van Maarten Biesheuvel. Die was ook nooit alleen op de wereld, zelfs niet midden op zee…