Zaterdag, Pieterburen, Groningen. ‘Sint Pietersberg – 464 kilometer’ wijst een pijl naar links. Ons wandelgidsje wijst naar rechts.

‘Nee hè’ zucht mijn moeder. ‘Nu de weg al kwijt?’ Ferm loopt ze in de richting van het bordje. Daar gaat ze. Ver in de zeventig, zilver haar in een meisjesstaartje. We zijn begonnen aan het Pieterpad.

‘Maar waar gaat die column dan over?’ vroeg de hoofdredactrice. ‘Over wandelen? Over jou en je moeder?’ Hm…

Ik denk dat het over telefoons gaat. Mijn moeder staat in verbinding met de hele wereld. Vooral met haar zussen. Tante  Annie belt als we een uur lopen. Hoe ver we al zijn. Tante Tiny voorspelt slecht weer. Haar man Geert zegt dat het slecht is voor je gewrichten, wandelen. Dat klopt ook. Na afloop doet alles pijn. Heup, knie, enkel. Bij mij ook.

Piep, doet haar telefoon weer. Als een razende tikt ze het in. Terrasje bij Eenrum, alles goed. Sms-en, sinds wanneer doet ze dat? De mijne gaat ook. Het is Frans, vriend, kunstenaar. Hij is net vader geworden en woont vlakbij. Komen we kijken?

We krijgen koffie en een huilende baby in onze armen. Frans toont zijn beeldhouwwerken, Irma haar  zwangerschapsmasker. Zij huilt ook, maar dat geeft niks, zegt ze. ‘De derde dag: kraamtranen.’ zegt mijn moeder. Als ze de baby overneemt stopt het huilen, bij allebei.

Op zondag wandelen we van Winsum naar Groningen. Het is schitterend. We lopen in een grafisch landschap. Een loodgrijze hemel drukt de horizon plat. En het is ver, wel 18 kilometer. Vlak voor Groningen –we zien de Martinitoren over de bosrand- wil ze niet meer. Opeens zie ik dat ze bijna 80 is, mijn moeder. Uitgeput zit ze in de berm. ‘Is hier geen bus?’ vraagt ze.

Het floept eruit voor ik er erg in heb: ‘Een bus? Pas als je op je knieën om genade smeekt.’ Even kijkt ze me vertwijfeld aan. Dan schieten we allebei in de lach. Ik geef haar een hand en we vliegen de laatste kilometers.

Op station Amersfoort nemen we afscheid: zij naar Limburg, ik naar Amsterdam. Bij station Amstel weet ik het. Waar gaat deze tocht nou over? Over het Pieterpad? Over na 25 jaar weer samen tijd doorbrengen? Natuurlijk, ook: het gaat over haar, over mij, over het Pieterpad. En over wandelen. Over een weekend per maand samen door het leven wandelen, daar gaat het over.

 

6 thoughts on “Pieterpad: 1

  1. Dit belooft wat voor de volgende stukjes, moest al bijna huilen bij deze, “een weekend per maand samen door het leven wandelen”.

Comments are closed.