Op zoek naar locaties voor een fotoshoot vandaag, kwam ik langs dit graffiti piece in Leeuwarden. De afbeelding bracht me terug naar jaren geleden, een lentedag in Amsterdam. Ik bestelde ’s ochtends koffie, op een klein terras in de Roeterstraat. Terwijl de ober het kopje op tafel zette stak hij zijn vinger omhoog en zei: ‘Daar heb je Ramses…’

Mandje

Vanuit het straatje om de hoek klonk gerinkel. De ober keek verwachtingsvol richting het geluid, waar een rollator verscheen. In het mandje aan de voorkant van de rollator rinkelde een halfgevuld glaasje tegen een fles rode wijn. Achter de rollator schuifelde de oude Ramses Shaffy. Die woonde sinds enige tijd in het verzorgingshuis om de hoek. Daar was hij opgenomen wegens vroeg ingetreden dementie, zo vertelde de ober zachtjes.

Het terras bestond uit twee tafeltjes, maar er zat verder niemand. Ramses kwam langzaam en bibberend dichterbij. Hij stopte voor me en nam me langzaam op. Zonder iets te zeggen draaide hij zich om en liet zich zakken op de stoel naast me. Om zijn evenwicht te bewaren -zullen we maar zeggen- hield hij zich vast aan mijn onderarm.

Beroemde stem

Hij zuchtte een paar keer diep om op adem te komen. Toen kneep hij opeens heel hard in mijn onderarm. Hij boog zich langzaam naar me toe. Van onder zijn hoog opgetrokken wenkbrauw keek hij me doordringend aan. De greep van zijn hand werd nog wat krachtiger. Toen lachte een mondhoek, een beetje trillend. ‘Ach…jij’ klonk zijn beroemde stem, ‘was ik nog maar jong.. ik wist het wel met jou..’

IMG_3595