lo_BAS3178

‘Ik ga liever bovenlangs’ zegt mijn moeder met een klein stemmetje, ‘die beesten smijten je met een zwiep van hun kop zo de lucht in.’ We staan aan de oevers van de Vecht. We kunnen kiezen: via het veilige pad over de dijk richting Hardenberg, of toch onderlangs de uiterwaarden, waar een paar Schotse Hooglanders een beetje verdwaasd hun nieuwe omgeving  staan te begrazen.

Wilde natuur

De importrunderen staan met hun billen richting de loft-appartementen aan de stadsrand. Het lijkt alsof ze er niks van willen weten, al die chique nieuwbouw. En dat wil ik eigenlijk ook niet. Het is zo jammer, na al die mooie natuur. We zijn bijna aan het eind van een verrukkelijk  Pieterpadweekend. Met het mooist denkbare weer zijn we van Sleen via Coevorden naar Hardenberg gelopen. En dus lopen we ook nog langs die Schotse Hooglanders. Want het Pieterpad gáát toch om de natuur? Ook al is de natuurlijke vijand van die natuur–de mens en zijn drang tot overheersen – steeds present.

Zo kwamen we vanochtend door De Poort van Drenthe. Dat is een stapel Drentse zwerfkeien, die onlangs aan de rand van Coevorden door een kunstenaar tot doorgang zijn gestapeld. Best mooi, zo’n postmoderne hunebed. Maar eigenlijk net zo onecht als het stukje natuur waar we doorheen lopen. Bij het bedrijventerrein dat we passeren staat een bord. ‘Dit landschap is teruggegeven aan de natuur, ter compensatie van het uitdijende industriegebied.’ We lopen over een lieflijk meanderend paadje, tussen zorgvuldig aangeplante wilde natuur. Ik mopper, dat het industrieterrein nog authentieker is.

Pannenkoek

Maar mijn moeder is in haar nopjes. ‘Kijk nou eens wat hier allemaal groeit!’ In het teruggegeven landschap heeft ze een bos bloemen geplukt. Voor ons nichtje in Emmen, waar we vanavond logeren. ‘Ik noem het even op, wat er in mijn bosje zit. Zuring, koekoeksbloem, gele lis, boterbloem, hondsdraf, fluitekruid, vogelwikke en weegbree.’ Ik besef dat ik mijn gemor over nieuwe natuur wel kan stoppen. Maar ze is nog niet klaar. ‘Dit is vlierbloesem. Dat legden we vroeger op onze pannenkoek. Dan leg je het bloemenscherm -want zo heet dat- in het beslag. Je knipt de takjes eraf en bakt de bloemetjes mee. Dat maakt de pannenkoek lekker krokant.’

Het moet niet gekker worden, denk ik terwijl we verder lopen. Maar even verderop moet ik het toegeven. Het is eigenlijk best mooi, dit nieuwe landschap. En misschien is het met natuur net als met het hele leven: het is maar hoe je er naar kijkt.

lo_BAS3176