In Hardenberg komen we weer samen, mijn moeder en ik. Ieder uit ons eigen leven, met onze eigen zorgen. We hebben 21 kilometer -de Pieterpad etappe van Hardenberg naar Ommen- om die zorgen te delen. ‘We lopen allemaal op ons eindje’ zegt mijn moeder. De man van haar zus, ome Geert, ligt na een lang ziekbed op sterven. Ze verwacht ieder moment een telefoontje.

Zelf loop ik ook met een zwaar gemoed tussen de boerenhoeves richting Ommen. Mijn ex heeft besloten deze zomer van Amsterdam naar een dorpje in Friesland te verhuizen. Dat is het land van haar jeugd. Ze neemt onze twee zoontjes mee, want ik ben maar weekendvader… Friesland! Voor mij is het zo ver weg dat het pijn doet.

Reis

In de bossen rond Ommen vertelt mijn moeder het verhaal over ‘de rugzak van de vlag.’ In de oorlogswinter van 1944 lag haar Limburgse woonplaats Tegelen in de vuurlinie. De bommen vielen van twee kanten, voor het hele gezin dreigde evacuatie. Naar Groningen, te voet; daar zou het veilig zijn.

Ze vertelt: ’Mijn oudste zus naaide voor ons allemaal een rugzak voor de reis, van lappen stof. Toen zei ik: Ik wil een rugzak van de vlag. Mijn vijf zussen protesteerden. Ze riepen: Dan hebben we geen vlag meer als de bevrijding komt! Daarop verhief mijn vader zijn stem. Hij zei: Dat kind krijgt een rugzak van de vlag.

Mijn moeder glimlacht als ze het vertelt. De bevrijding kwam net op tijd, ze hoefden niet weg. Maar die rugzak van de vlag bleef een begrip in onze familie. Ziet een kind niet in iedere situatie alleen het mooie? Ze wilde zo  graag met die rugzak op pad! Het dreigende onheil van een evacuatie bestond daardoor niet eens.

Telefoon

We praten zoveel dat we de zomerse wandeling amper beleven. Om half vier zijn we al bij het eindpunt, het station van Ommen. Als we thuiskomen, ieder in ons eigen leven, krijgen we allebei een telefoontje. Mijn moeder is nog net op tijd in het ziekenhuis. Daar is ze bij haar zus als ome Geert zijn laatste adem uitblaast.

Op mijn etage in Amsterdam rinkelt ook de telefoon. Het is mijn zoon van zeven. Het gaat snel: hij is vandaag voor het eerst naar zijn nieuwe Friese school gaan kijken. ‘Papa!’ meldt hij opgetogen, ‘ze hebben daar een pingpongtafel op het schoolplein!’ Dat is helemaal te gek, zeg ik, mijn emotie beheersend. Want het is ook mooi, zo’n pingpongtafel. Zeker als het eigenlijk een rugzak van de vlag is.

3 thoughts on “Pieterpad: 8 Een rugzak van de vlag

  1. Dank je wel bas , bekend maar iedere zaterdag weer n verrassing ! Wel n beetje heimwee naar die wandelingen !

Comments are closed.