_BAS6009

‘Ik zal het eerlijk zeggen…’ belt mijn moeder, de dag na ons wandelweekend. ‘Ik wil niet meer. Die wandeling was veel te erg. Mijn vriendinnen zeiden het ook: je had wel een hartaanval kunnen krijgen.’

Oh jee. We hebben een wandelcrisis. Die begon al na de vorige etappe, toen we aankwamen bij ons logeeradres. “Ah, je zei: ik kom met mijn oude moeder” lacht de heer des huizes, terwijl hij mijn moeder vrolijk aankijkt, “Ik dacht al aan wandelstokken of rolstoelen, maar u bent helemaal fit!”

Mijn moeder lacht de gastheer vriendelijk toe, maar met mij komt het niet meer goed. Oude moeder, hoe durf ik? Bij het ontbijt hoor ik het nog een keer: ze is toch niet bejaard?

Chagrijnig

We kibbelen erover, van Hoog Elten tot aan Millingen aan de Rijn. Bij de start lopen we al verkeerd. We moeten omlopen, een half uur. In gure wind, langs landerijen vol rijp en snijdende wind. Na twee uur verlangen we naar onze  geplande pauze. Maar het enige cafeetje op de route blijkt dicht.

We drinken thee uit onze thermosfles. Op een koud muurtje, met uitzicht op een steenfabriek. Gauw lopen we verder, langs een tweebaansweg vol vrachtauto’s. We worden steeds chagrijniger. We moeten de Rijn oversteken via een pontje, maar dat vaart maar eens in de twee uur.  We halen het als we binnen een uur vijf kilometer lopen, reken ik uit. Ik zet de pas erin, maar mijn moeder kan niet meer. ‘Ga maar vooruit’ verzucht ze.

Vermoeid

Het voetpontje vaart alleen af als er wandelaars staan, volgens onze wandelgids. Daarom loop ik toch maar vooruit, zodat ik het pontje in kan seinen. Met een raar gevoel laat ik mijn moeder achter. Ik kijk achterom en zie hoe ze zwoegt. Net op tijd bereik ik de oever: de schipper ziet me en draait vanaf de overkant zijn veer de Rijn op. Achter me verschijnt -toch nog vlot- het vermoeide hoofd van mijn moeder over de dijk. Ze zijgt neer op een bankje aan dek.

We drinken zwijgend koffie aan de overkant, en wachten daarna op een bus, die een uur vertraging heeft. Pas de volgende dag bellen we, dat we veilig thuis zijn gekomen. En dat ze niet meer wil. ‘Het was veel te erg’ zegt ze, ‘je vergeet dat ik al 76 ben…’ Is het waar, heb ik teveel van haar gevergd? Even later belt ze weer. ‘We gaan wel verder hè?’ Natuurlijk, mijn lieve, niet zo oude moeder.

 

4 thoughts on “Pieterpad 13: Wandelcrisis

  1. Hoewel bekend : iedere week weer ” nieuw ” voor mij Bas !
    En de mooie foto’s ‘ n verrassing ! Dank je wel !

  2. Als Pieterpad wandelende 40-ers hebben wij heel veel respect voor je moeder! Een voorbeeld van hoe je op een fitte manier oud kunt worden!

    1. Bedankt voor je reactie Esther, ik stuur ‘m door naar m’n moeder, ze zal er blij mee zijn!

Comments are closed.