‘Waarom wandelt u?’ vraagt een journalist van dagblad De Limburger, aan het beginpunt van onze wandeltocht van Vierlingsbeek naar Venlo. Een goeie vraag, met nog meer goeie antwoorden. Misschien wandelen we wel om weer thuis te komen. Dat klinkt simpel, maar sinds mijn scheiding denk ik daar soms wel eens anders over.

Mooie kop

Op deze wandeling komt het allemaal zo bij elkaar. Morgen komen we in Venlo aan, de stad van mijn jeugd. Hier kwam mijn moeder terecht, met drie kleine kinderen, na de scheiding van mijn vader. We vonden er een nieuwe thuis, met z’n allen. Mijn jongste zus woont er nog steeds, mijn moeder iets erbuiten. Maar we horen er bij, blijkt wel uit de aanwezigheid van de Limburgse journalist. Hij ziet er een mooi verhaal in voor zijn krant. Moeder en zoon uit Venlo, samen al twee jaar aan het wandelen.

Maar waarom we wandelen? Ik probeer voor de wachtende journalist een antwoord te formuleren. Na de dood van mijn vader, nog niet zo lang geleden, besefte ik hoe veel ik had gemist van hem. Hoeveel tijd, hoe veel woorden. Dat wilde ik niet nog een keer beleven. Door al mijn omzwervingen raakte ik ook los van thuis. En op deze wandeling leer ik mijn moeder opnieuw kennen: zoiets. ‘Pieterpad brengt moeder en zoon weer bij elkaar’ zegt de journalist tevreden. Mooie kop voor zijn artikel?

Gezin

Als de journalist genoeg woorden heeft voor zijn verhaal, lopen we weer. Richting de Maas, die naar vroeger ruikt. Ook mijn zus Mieke loopt vandaag mee. Met z’n drieën hebben we het ouderwets gezellig. Zoals vroeger: op weg naar huis, naar onze eigen plek op aarde. Ach: Venlo, familie, het hoort allemaal zo bij elkaar. Raar: juist nu voel ik zo sterk wat ik soms mis. We lopen langs het bedevaartcomplex in Smakt, dat is toegewijd aan Sint Jozef. Beschermheilige van het gezin, lezen we op een bordje. Wel twintigduizend bezoekers komen hier per jaar, om te bidden voor hun familie.

We praten over onze jeugd, over het Venlose gezin van mijn zusje. En over mijn kinderen, die met mijn ex naar Friesland zijn verhuisd. Op de een of andere manier loopt het dit hele Pieterpad met me mee. ‘We wandelen, om het verleden achter ons te laten’ las ik laatst. Dat is ook een mooi antwoord op die vraag: waarom wandelen we? Bijna net zo mooi als dat andere antwoord: we wandelen om weer thuis te komen.