‘Is dit nou het Pieterpad?’ vraagt Mees, een beetje teleurgesteld. Hij kijkt naar de grijze stoeptegels onder zijn voeten. We lopen pas een paar honderd meter, door een Vinexwijk in Puth. Het is zomervakantie, en mijn zonen Kwint (8) en Mees (7) kunnen eindelijk eens mee op het pad waar ze al twee jaar zoveel over horen.

Draak

Gelukkig is de rand van het dorp niet ver. Daar daalt het pad en lopen we de Limburgse heuvels in. De jongens rennen meteen het weidse uitzicht tegemoet. Woehoe! juichen hun stemmen over het échte Pieterpad. Grote broer Kwint gaat trots voorop. Hij mag de Pieterpadgids en bestudeert bij iedere splitsing nauwgezet de route. Mees komt naast mij lopen en houdt mijn hand vast.

Wat fantastisch, mijn kinderen: wandelschoenen aan, rugzakken om, vol aandacht voor alles om ze heen. En dan oma: in haar nopjes met een aandachtig publiek, vertelt ze over ieder plantje en diertje. ‘Hoor, de alarmroep van het winterkoninkje’ zegt ze, en de jongens kijken vlug om zich heen. Volgens mij verwachten ze een draak als in hun Avatarfilms, maar het minuscule vogeltje dat opfladdert vinden ze ook goed.

Soldatenknopen

‘Een bankje!’ roept Mees, na zo’n tien minuten lopen. Met tevreden blik zit hij er al op voor we iets kunnen zeggen. Een kwartier later  vindt hij er weer een: natuurlijk mag hij weer uitrusten. Kwint zoekt alvast uit hoe de route verder gaat, terwijl Mees tevreden een hap van zijn boterham neemt. Hij toont oma zijn hand, om te laten zien hoe het met zijn wratjes is. ‘Stinkende gouwe doet mama er steeds op’ legt Mees me uit. Dat plantkundige advies van oma hielp: de wratjes zijn weg.

We gaan verder, plukken bramen onderweg. Oma heeft een handvol bolletjes van een struik geplukt. Die ‘soldatenknopen’ deden kinderen vroeger in elkaars kleding, legt ze Kwint uit. Al gauw zitten de kriebelende bolletjes overal in het haar van zijn broer. Terwijl ik met zijn Zwitserse zakmes de plakbolletjes uit Mees z’n haar knip, reageert Kwint op oma’s vermanende woorden: ‘U had niet gezegd dat ze niét in zijn haar mochten!’

Dat is waar, en we lopen vrolijk verder. We houden het vandaag bij tien kilometer, waarop oma’s wandelarsenaal nog prima werkt. Na heel wat potjes met vet, en nog meer zo gaat ‘ie goed, zo gaat ‘ie beter…  redden we het tot in het centrum van Terstraten. De aller- allerlaatste twintig kilometers bewaren we voor de volgende maand. Maar de mooiste tien van het hele Pieterpad, die liepen we vandaag.

 

2 thoughts on “Pieterpad 19: De mooiste kilometers

  1. Dank je wel, wat een fijn verhaal en foto`s. Ik heb ook genoten. Groet aan je moeder. Riet

  2. Dank je wel, ik heb ook genoten, wat een fijn verhaal en foto`s!

Comments are closed.