De afgelopen twee dagen hebben mijn moeder en ik de laatste 24 kilometer van het Pieterpad gelopen. Dat is een klein wonder, want na haar opname in het ziekenhuis leek het er niet meer op. Maar een buikontsteking, een ziekenhuisopname, een antibioticakuur, het heeft haar allemaal niet kunnen stoppen.

Trainen

Met haar infuus op wieltjes liep ze na een week alweer door het ziekenhuis, lachend naar hoofdschuddende verpleegsters. ‘Ik moet trainen voor het Pieterpad’ had ze tegen de hoofdzuster gezegd, ‘we hebben het bijna uitgelopen.’ Thuisgekomen bezocht ze te voet haar zussen, om te trainen. En natuurlijk heeft het dan geen zin, om tegen haar te zeggen dat we alleen nog de laatste tien kilometer lopen. ‘We doen het helemaal echt’ zei ze vorige week.

En daarom wandelen we dit weekend twee middagen door de regen. Van Terstraten naar Terblijt, de tweede dag door Maastricht naar het eindpunt; de Sint Pietersberg. Het is guur, we schuilen onder bomen tegen de regen, maar dat vinden we niet meer erg. Sterker nog, we hebben geleerd te genieten van wat volgt: de zon in ons gezicht. We eten staand een broodje, in het Ingendael. We lopen langs de Geul, aan mergelgrotten voorbij. Door het toverachtige Ravensbos, langs kleumende mergelland-schapen. Over de Sint Servaasbrug, door Maastricht. Mijn zus loopt mee, een vriendin sluit zich aan.

Eindpunt

Op de Sint Pietersberg, bij het eindpunt, breekt de zon door. Er staat een heus ontvangstcomité, van familie en vrienden. We krijgen bloemen. Voor de foto til ik onder luid gejuich mijn moeder op. We ontvangen de oorkonde van het Pieterpad, in Chalet Bergrust. Daar proosten we op ons avontuur, dat meer dan twee jaar duurde. Vanaf de Sint Pietersberg zien we de zon ondergaan, boven het eindeloze landschap rondom Maastricht. Daar, 492 kilometer noordwaarts, ligt Pieterburen, waar we begonnen. We staan er een beetje verdwaasd bij, op dit eindpunt. We hebben zoveel gepraat, maar nu zeggen we niks meer. Het is goed zo: we leggen onze rugzakken af, mijn moeder en ik. We zijn er.

2 thoughts on “Pieterpad 21: De Pietersberg

  1. Ha die bas,

    Ik heb genoten van je Pieterpadverhalen.
    En wat kan je goed schrijven zeg. Kort, bondig, to the point en soms ook niet. Helemaal goed, dus!

Comments are closed.