Het is een beetje een raar gezicht. Grote knalroze vogels, zomaar op het Friese wad. Maar ze zitten er echt, sinds een paar weken: flamingo’s, een stuk of tien. Een tropische verrassing? Als bijverschijnsel van het opwarmende klimaat? 

Zwarte Haan

Het is een stukje Friesland waar ik graag kom, en sinds deze zomer woon ik er vlakbij. Zwarte Haan is meer een plek dan een dorp, en meestal ben je er alleen. Je hebt er een groots uitzicht over de Waddenzee. Bij mooi weer zie je de vuurtoren van Ameland. Er is altijd mooi licht en er zijn ontelbaar veel vogels.

Toen ik er een paar weken geleden was, met Wytske genietend van een zwoele zomeravond, stond het opeens vol mensen. Nou ja, vol; er waren er meer dan normaal. Ze keken allemaal één richting op, en in die richting zaten duizenden vogels op het wad. Dat is wel vaker zo, maar nu was er dus iets bijzonders aan de hand.

Kijkers

Hele families met verrekijkers zochten tussen de gebruikelijke vogels naar iets nieuws. Flamingo’s, in Friesland, zeiden de nieuwsberichten! Met het blote oog kon je er geen ontwaren. Vanaf de dijk speurden de mensen richting Werelderfgoed de Waddenzee. Een enkeling waagde zich op het wad, waar je nooit zonder modderschoenen vanaf komt.

Helemaal aan de oever, tot haar enkels in het zompige wad, stond de meest enthousiaste kijkster. Ze had een statief en een camera. Ik liep naar haar toe en vroeg of ik even mee kon kijken. Ik had zelf wel mijn camera mee, maar geen lens om de vogels dichterbij te halen. Ik ben geen vogelaar. Een flinke telelens had zij wel, en zeker mocht ik even kijken.

Roze

“Kijk, ze zitten er echt”zei de vrouw. Ze zoomde in op het schermpje van haar camera. Daar was een echte flamingo te zien, roze, tussen heel veel andere grijze vogels. “Mooi hè,” zei de fotografe. Dat was het wel, al bleef het maar een foto van een vogel. Ik wilde eigenlijk meer; ze van dichtbij zien; ze beléven.

Er verzamelden zich steeds meer mensen op de dijk. Achter hen kwam de volle maan op. We fietsten terug naar huis, over de Waddenzeedijk. Het wad werd zilver verlicht door de maan, en de schapen op de dijk leken  gehypnotiseerd. Ik bedacht me dat ik nog eens terug moest, want die flamingo’s op het wad, dat was toch een uniek beeld? Maar dan moest ik wel dichterbij zien te komen.

Broedgebied

Maar eerst ging ik op vakantie. Deze week was ik er pas weer. Zo gauw het kon fietste ik naar het wad. Het waaide hard en ik trapte als een echte waddenbewoner, woest tegen de wind in. Het was eigenlijk geen mooi weer voor foto’s. Na een half uur was ik er, bij Zwarte Haan. Er was niemand. Ik zette mijn fiets neer en liep over de Waddendijk.

Daar zag ik wat ik altijd zag: veel vogels op het wad. Die zijn meestal zwart en wit, of grijs, of zwartwit. Maar opeens zag ik in mijn ooghoek iets roze oplichten. De flamingo’s! Ze stonden er nog steeds, bij elkaar, net waar het land overging in zee. Daar moest ik heen! Ik klom over het hek. ‘Verboden toegang. Vogelbroedgebied’ stond er. Maar het was nu geen broedseizoen.

Kitsch

Van pol naar pol liep ik over de natte waddenbodem, richting het hoekje waar de flamingo’s waren. Ze stonden in een groepje van tien, garnaaltjes van de bodem te pikken. Steeds als ik iets dichterbij was maakte ik een foto, voor het geval ze weg zouden vliegen. Maar ze blijven rustig zitten, tot ik bij de oever van de Waddenzee stond.

Het licht was mooi. Alsof het zo gepland was voer er een Fries zeilschip op de achtergrond. Het was bijna een beetje kitsch, met die roze flamingo’s ervoor. Ik maakte foto’s, maar vond dat ik nog steeds niet dichtbij genoeg was. Volgende keer toch maar een 400 mm lens mee!

Net toen ik weer terug wilde gaan zag ik een van de flamingo’s wat onhandig stappen. Het bleek een startpoging, en toen hij opvloog kwamen de andere flamingo’s achter hem aan. Even voelde ik het geluk van de vogelaar.

Klimaat

Ik fietste tevreden weer naar huis. Daar zocht ik naar informatie over de flamingo’s. Waren ze een knalroze signaal voor de uit de hand lopende klimaatverandering? In dat geval zou het een krachtig beeld zijn bij dat thema. Maar ja; er blijken al een jaar of dertig af en toe flamingo’s in Nederland te landen. In Duitsland zit een permanente kolonie.

Hoe dan ook, voor dit stukje Friesland zijn ze nieuw. Als tropische verrassing passen ze perfect bij de zomer van 2020, die alle records brak qua zonne-uren, temperatuur, droogte en andere klimatologische toestanden. Dus: welkom, flamingo’s van het wad; voorlopig wonen we hier prima met z’n allen!


Beeldbank

De beelden bij het verhaal zijn in hoge resolutie verkrijgbaar bij fotoagentschap De Beeldunie. Daar vind je nog veel meer van mijn beelden over de verhouding tussen mensen en natuur. Rondom dat thema fotografeer en schrijf ik al twintig jaar voor Nederlands organisaties en magazines.

Ben je op zoek naar een specifiek beeld? Misschien zit het al in mijn archief, of anders maak ik het graag voor je! Mijn gegevens vind je op mijn contactpagina.