Wandelend door natuurgebied De Grote Peel kwam ik langs deze scène. Ik vond het een soort Arcadië, het idyllische, herderlijke landschap dat zo hoort bij de Romantiek.

Onbedorven

Dat landschap bestaat niet echt, maar we willen er wel graag naartoe. De ongerepte natuur, de onbedorvenheid van een paar gelukkige koeien, de schijnbare afwezigheid van de destructieve mensenhand, dat is wat we zoeken.

In het moderne Arcadië, de natuurgebieden zoals we die tegenwoordig vormgeven in Nederland, lijkt het erop dat de makers van die natuur zoeken naar ons gemeenschappelijke gevoel voor schoonheid. Die hangt vaak samen met de beelden die we kennen van schilderijen uit de Romantiek.

Idylle

Als het lukt, zoals in deze scène, herkennen we die schoonheid direct, als uit een gemeenschappelijk geheugen. De mensenhand die erachter schuilgaat, zien we waarschijnlijk liever niet. De gele oormerken aan de koeien, het keurige gekaderde landschap, de geschoren horizon; het verstoort ons idyllische beeld gek genoeg niet. Het is eeuwenoude schoonheid, hooguit in een nieuw jasje.

bj_DSC6161-lo