Zorgt het voor focus, of verlamt het je creativiteit? De briefing is een instrument voor bureau’s om creatieve producten te krijgen die passen bij het concept dat ze hebben bedacht. Soms bestaat die briefing uit wat praktische aanwijzingen, maar af en toe staat er wel heel precies wat je moet doen. Hoe ga je daarmee om?
In de categorie heel precies viel de briefing die ik begin dit jaar kreeg. Voor tijdschrift De Dokter vroeg het ontwerpbureau of ik een serie beelden wilde maken voor de rubriek De Tas. Daarin geeft de huisarts een blik in de dokterstas: wat zegt die tas over de dokter?
Autonoom
In de briefing stond nauwgezet wat ik moest doen. Een foto van de dokter, in een heel nauwkeurig omschreven positie. Een foto van de tas, in die en die positie. Foto’s van de inhoud van de tas, een foto van een arm van de dokter met tas. Een foto van de huisarts ten voeten uit. Welk soort licht, welke scherptediepte, wat voor achtergrond…
Hallo, mag ik ook nog zelf iets bepalen? Dat is mijn eerste reactie, als ik zo’n briefing lees. En eerlijk gezegd hield ik me er vroeger expres niet aan, en leverde beelden die ik zelf mooi vond. Dat voelde wel autonoom, maar het heeft me ook vaak opdrachtgevers gekost.
Kaders
En dat wil je nou ook weer niet, als het je werk is. Wat is dan de oplossing? Hoe kun je creatief blijven als er heel nauwgezette kaders zijn? Voor mij helpt het om te denken dat ik als professional juist binnen die kaders kan proberen mijn eigen werk te maken: dát is de uitdaging!
Met de huisarts op de foto besprak ik de briefing, en samen gingen we aan de slag om alles precies zo te maken als omschreven. En als je dan die kaders hebt gesteld, door het licht, de omgeving en alle andere zaken te bepalen, vind je daarna de vrijheid.
Kabouters
Bijvoorbeeld om de huisarts zo in beeld te brengen als bij haar past. Om die Ikea lamp op haar bureau erbij te betrekken; de kabouters die erop staan hebben een eigen verhaal, dat het artikel niet vertelt. Het rolletje Friese tape. De tas komt netjes in beeld, net zoals het kleine grijze tasje, gemaakt van het bootje van een vluchteling.
Een flinke kluif voor de fotograaf. Maar uiteindelijk, als de huisarts er blij mee is, als het mooi in het blad komt, en als het bureau me weer opnieuw vraagt, ben ik ook tevreden. En dan vind ik nog wat extra vrijheid door boven dit artikel de foto te plaatsen die ik zelf het mooist vind, maar die niet in het blad is gekomen.
Dat is de foto van de huisarts terwijl ze de Ikealamp zo verschuift dat hij in beeld past; die vertelt voor mij het verhaal van deze shoot.
Wil je het hele artikel lezen? Klik hier voor de PDF.
