‘Onthouden: op zee zijn die spullen niks waard.‘ De schipper van de MS Tender geeft een minachtend knikje naar mijn fototas. We zitten op volle zee en ik moet zo overstappen op de Beluga II. Dat is het Greenpeaceschip dat hoog boven me, en dan weer  een paar meter onder me op de Noordzeegolven stuitert. De schipper kijkt me strak aan: “Je doet precies wat ik zeg. Als ik ja zeg, spring je. De bemanning grijpt je wel vast. Als je geluk hebt je cameratas ook.’

Film

Twee uur geleden schonk ik thuis een grote mok ochtendkoffie in, toen de telefoon ging. ‘Word je gauw zeeziek? Mooi zo. Kun je over een uur in Lauwersoog zijn? Greenpeace neemt contact met je op.’ Vanuit mijn huis is de haven van Lauwersoog precies een uur rijden. Ik vraag tien minuten extra om mijn spullen te pakken. Vanaf dan: een soort Tom Cruisefilm.

Onderweg telefoontjes, van anonieme nummers. Daar moet ik heen, daar parkeren, dan komt er wel iemand. Als ik er ben, een kale kade aan de haven, niemand. Weer een telefoontje. Omdraaien, bij de kruising rechts. Dan nog eens. Uiteindelijk haalt een busje me op en we rijden naar de MS Tender, die is ingehuurd voor de overtocht. De schipper en een maat schudden me de hand. ‘Ah, de fotograaf. De vorige hebben we net opgehaald: zeeziek. Gaat jou ook gebeuren. Het is niet best op zee.’

Overboord

We varen richting Schiermonnikoog, en daaraan voorbij. De MS Tender brult, op weg naar het boorplatform waar Greenpeace actie voert. ‘Bij mij aan boord geen Greenpeace praatjes’ grijnst de Groninger schipper, ‘dan ga je overboord.’ Hij was vroeger lid,  maar haakte af toen er betonblokken op de Noordzeebodem werden gegooid, tegen het sleepnetvissen. ‘Gekkenwerk. Wij zijn vissers.’ We komen voorbij de plek waar de Waddenzee en de Noordzee in elkaar overgaan; het beruchte Westgat. Het ruige werk is begonnen.

Click afbeelding voor filmpje: op de MS Tender

Kombuis

Na een woest half uur zien we in de verte het boorplatform. Ik krijg een reddingsvest om voor ik het achterdek op moet. Met alle macht hou ik me vast aan de stalen deur. De schipper schreeuwt zijn instructie. Ik gehoorzaam en spring als ik een duw krijg. Mijn twee handen vangen de railing van het Greenpeaceschip. Een paar sterke armen trekken me omhoog. Ik ben aan boord. Mijn fototas ook.

Een zestal paar ogen kijkt me bezorgd aan. De mensen van Greenpeace. Is het goed gegaan? En ben ik niet misselijk? De vorige fotograaf kwam aan boord, en kotste meteen de hele kombuis onder. Voel ik me wel goed? 

Kustwacht

Zo kan het gaan. I love my job. De bemanning is gefocust en kalm.  We varen rondom het boorplatform en zien nog net hoe de Greenpeacebanner van het platform wordt gehaald. Schier je weg! staat er, tegen de gasboringen in de Waddenzee. De activisten die de avond tevoren in het boorplatform klommen, zijn allemaal aangehouden. Ze worden via een kraan naar het schip van de kustwacht getakeld. Met mijn telelens kan ik het nog net in beeld brengen.

Rubberbootje

Er wordt druk overlegd. Er is een vaarverbod rondom het platform; wie daarbinnen komt, wordt gearresteerd. Fotograferen vanaf een rubberbootje gaat niet door. We blijven tot eind middag op zee. Ik zit aan dek, want binnen word ik misselijk. Af en toe trek ik mijn benen in, als een golf aan boord spoelt. Stiekem ben ik blij dat ik niet in zo’n rubberbootje hoef. Hoe zou ik mijn camera  droog kunnen houden? Daar heb ik helemaal niet bij stilgestaan toen ik vertrok.

Waterdicht

’s Avonds varen we terug. Aan de kade wacht politie ons op. Worden we toch  allemaal aangehouden? ‘Ik ben het eens met jullie missie‘ zegt een agent, ‘maar ik moet ook mijn werk doen.’ Alle id’s worden ingenomen. Ik toon mijn perskaart en mag als eerste weg. In een busje, door de donkere nacht, sta ik opeens weer bij mijn auto. Ik wankel, van het vasteland. Nog een uurtje rijden, de verwarming hoog. Als ik thuiskom een hete douche; alles tintelt.

Het is 1 uur ’s nachts als ik mijn foto’s naar Greenpeace stuur, en naar mijn fotobureau. Misschien kunnen ze nog mee in een persbericht. De volgende dag bel ik een collega, die al vaker werkte als Greenpeace fotograaf. Hij vertelt over hoe hij warm blijft, zijn camera droog houdt, zijn foto’s snel doorstuurt.

Waterproof

Nog voor het ontbijt bestel ik een waterdichte camerazak. Zo’n fototas is niks waard op zee. Mijn camera is mijn inkomen. Een golf water en het is voorbij; ik zie nu pas hoe dichtbij dat was. Ook bestel ik een wifi sd-kaartje. Dan kan ik de foto’s vanaf mijn camera meteen naar mijn telefoon sturen. Zodat ze á la minuut naar het persbureau kunnen, mocht dat nodig zijn. Weer wat geleerd. Op naar het volgende avontuur!

  • Een goede en niet te dure waterdichte oplossing voor je dure camera is de DiCAPac DSLR case, voor op én zelfs onder water. Je bestelt ‘m via deze link naar Bol.com.
  • En een goed wifi sd kaartje is het de Eyefi mooi pro 32 GB,  betaalbaar via deze link naar Kamera Express

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Please like & share: